دنیا محل گذر بود منم رهگذری

تمامی کوچه ها بن بست می نمایند

 پایان همین جاست

بیهوده دیوار های سنگی را نکاو

پایان همین جاست

 سکوت کن !!

 

منو ببخش غریبه

یه آشنا نبودم

چله نشستم اما

ازت جدا نبودم

یه کلبه ساختم از عشق

موج اومد و خراب کرد

تموم نقشه هامو

اومد نقش بر آب کرد

دوست دارم اگر چه

فاصله ها زیادن

نقطه چینای ممتد

تو رو به من ندادن

رو خاک غم نشسته

کسی که رفته بر باد

اون عاشق قدیمی

تو رو نبرده از یاد

طلسم دستای ما

شکسته می شد ای کاش

دارم می رم عزیزم

مواظب خوت باش

 

میگه دو تا رفیق بودن یکی آبادانی ،یکی تهرانی. آبادانیه اسمش محمد بود تهرانیه اسمش علی. اینا تو خدمت با هم دیگه خیلی جورن، طوری که اگه دو ساعت همدیگرو نبینن نگران حال همدیگه میشن. میگذره و 2 سال خدمت اینها تموم میشه دم در همون پادگان که میخوان باهم خداحافظی کنن، تهرانیه به آبادانیه میگه: محمد خدمتمون تموم شد رفاقتمون تموم نمیشه هر موقع کار خوب خواستی بیا تهران. آبادانیه بهش میگه من پولو پله ندارم ولی هر موقع زن خوب خواستی بیا آبادان من برات زن میگیرم. میگذره و بعد از یک سال تهرانیه هوس زن گرفتن میکنه میره کجا میره آبادان. دنبال خونه رفیقش میگرده میبینه یه خونه فقیرونه است و تشکیلاتی نداره. در میزنه محمد میاد دم در سلام و احوالپرسی و تحویل گرم یک هفته مهمون نوازی. بعد از یک هفته علی به محمد میگه محمد قرار نبود برای من زن بگیری بهش میگه چرا میگه بریم برای من زن بگیر. میره تو دوست آشنا همسایه رفیق هر کیو میگرده تهرانیه نمی پسنده.بعد از یک هفته تهرانیه دم در خونه آبادانیه داره باهاش خداحافظی میکنه بهش میگه تو به قول خودت وفا کردی اما من نپسندیدم تو همین حین یه دختری از همسایگی آبادانیه میاد میره تو خونه آبادانیه، دختر خوشگل، سنگین، رنگین بهش میگه محمد من این دختر رو میخوام الان دختره چیه آبادانیه میشه؟ نامزده آبادانیه میشه. با خانواده ها صحبت میکنه با نامزده صحبت میکنه بدون اینکه تهرانیه بفهمه دست دختر رو میذاره تو دست پسره و میفرستتش بره تهران. بعد از یک سال پسره گوشه گیر شده معتاد شده مادرش بهش میگه زنتو دادی رفت برو ببین رفیقت بهت کار میده. میره تهران دنبال خونه رفیقش. میبینه یه ساختمونه، عظمت، تشکیلات، همه چی داره. زنگ و میزنه یکی آیفون و بر میداره میگه که سلام علی من اومدم بهش میگه برو آقا من تورو نمیشناسم قطع میکنه. این میگه من حتما چون صدام عوض شده این منو نشناخته دوباره زنگ میزنه میگه علی منم محمد از آبادان اومدم بهش میگه آقا برو من اصلا رفیقی به اسم محمد ندارم. این میگه رفیقم نامردی کرد برمیگرده که بیاد خسته شده بوده میشنه تو یه چمنی روبروی ساختمون .داره خستگی شو در میکنه میبینه سه نفرن قیافشون به دزدا می خوره دارن میان طرفش. این به خودش میگه اینا منو میزنن پولامم میبرن میرن، حداقل بزار صداشون کنم پولارو بهشون بدم کتک رو نخورم. صدا شون میکنه بهشون میگه این پوله برگشتمه میخوام بر گردم آبادان با چند تیکه نون اگه میخواین ببرینش ببرین دیگه کتکم نزنین. اینا میگن نه الان که اینطوری شد ما تازه دزدی کردیم بیا این پنجاه هزار تومنم ماله تو. پولو بهش میدن، این میگه میرم یه دس کت و شلوار میگیرم یه حموم عمومی میرم یه اصلاح میکنم برمیگردم آبادان به مادرم میگم رفیقم بهم کار داد من نخواستم، نگم رفیقم نامردی کرد میره یه دس کت و شلوار میگیره حموم عمومی میره اصلاح میکنه داره بر میگرده که سوار ماشین بشه یه خانومی با ما شین براش بوق میزنه. آقا بیا سوار شو آبادانیه میگه خانوم برو تورو خدا من بچه تهران نیستم بچه شهرستانم زودم گول میخورم از همه آدمام گول خوردم دیگه تو گولم نزن زنه پیاده میشه بهش میگه آقا من از  تیپ و قیافت خوشم اومده میخوام برام کار کنی بیا برام کار کن. میره جایی که زنه کار میکنه یه پوشاک زنجیره ای داره زنه. یه قرفرو میده دسته پسره از برکت دست پسره کار زنه میگیره بعد از شش ماه زنه بهش میگه خوشم اومد واقعا مردی اگه دوست داری بیا دخترمم. بگیر دخترشم میگیره. میگذره بعد از چند وقت دختره بهش میگه محمد یه مجلس شرا بخوری داریم بالای شهر میای بریم؟ بهش میگه بریم. میرن یه گوشه مجلس میشینن. اون گوشه مجلس کی نشسته؟ نامزد سابق آبادانیه که الان شده زن تهرانیه با خود تهرانیه، آبادانیه میگه ساقی اول من میگن بگو. میگه: بزنین به سلامتی اون رفیقی که قول داد و به قولش وفا نکرد. همه میزنن. میگه: پیک دوم و بزنید به سلامتی اون سه تا دزدی که به دادم رسیدن و بهم پول دادن. پیک دومم میزنن. میگه: پیک سومم بزنید به سلامتی این زنی که بهم کار داد و این دختری که زنم شد. خوب هرچی بود به تهرانیه پرونده بود. تهرانیه بهش برمیخوره میگه ساقی دوم من. میگه: پیک اول و بزنید به سلامتی اون رفیقی که قول داد و به قولش وفا کرد. همه پیک و میزنن. میگه: پیک دوم و بزنید به سلامتی اون سه تا دزدی که دزد نبودن من فرستادمشون. پیک دومم میزنن. میگه: پک سومم بزنید، قسم خورده بودم نگم ولی میگم، پیک سومم بزنید به سلامتی اون زنی که مادرمه و اون دختری که خواهرمه.

<<نظر یادتون نره>>

تا شقايق هست زندگي بايد کرد
نيستي سهراب که ببيني شقايق هم مرد
ديگه با چي کسي رودلخوش کرد
 منو با خودت ببر به قايقت
 راست مي گفتي کاش مردم دانه هاي دلشان پيدا بود
 آره کاشکي که دلشون شيدا بود

ولنتاین مبارک

خوش باشین

غربت را

حتما نباید لای الفبای شهری غریب بیابی

و یا جایی

پشت لحظه های آشنا

همین که

عزیزت نگاهش را به دیگری تعارف کند

کافیست

تا تو غریب شوی

 

اگر بپرسی :

به چه عشق می ورزی؟

می شنوی : زندگی!

اگر بپرسی :

از چه می ترسی؟

می شنوی : زندگی!

اگر بپرسی :

به چه می خندی؟

می شنوی : زندگی!

زندگی دیوانه وارترین تجربه یی ست

که امکانش به ما داده شده!

فرصتی برای انسان شدن

و انسان ماندن!

 

 

اگه يه روز نشه که ديگه با تو باشم

برات می نويسم خدا نخواست ما با هم باشيم

ولی بدون اون روز روزه مرگ عشق منه

 

 

 

دلم پيشته... گل من مي دوني؟ بگو تا ابد پيش من مي موني

 

     تو را دوست دارم با دل و جونم تا دنيا دنياست با تو مي مونم

 

       وقتي چشماتو روبروم مي بينم وقتي عزيزم پيش تو مي شينم

 

            هميشه پنهون ميخوامت عشقت از قلبم نمي ره بيرون

 

                  نازنينم با تو بودن واسه من خواب و روياست

 

                    بيا پيشم تو نباشي اين دل من خيلي تنهاست

 

                 آرزومه با تو باشم تا ببيني دل چه حالي مي شه

  

                              بي تو تنهام... تورا مي خوام

 

عاشق                           عاشق تر

نبود در تار و پودش           ديدي گفت عاشقه عاشق

@@@@@@@@   نبودش  @@@@@@@@@@

امشب همه جا حرف  از آسمون و مهتابه  ،  تموم خونه ديدار اين خونه

فقط  خوابه ، تو كه رفتي هواي  خونه تب داره  ،  داره  از درو ديوارش غم

عشق تو مي باره ، دارم مي ميرم از بس غصه خوردم ،  بيا بر گرد تا ازعشقت

نمردم، همون كه فكر نمي كردي نمونده پيشت، ديدي رفت ودل ما رو سوزوندش

حيات خونه دل مي گه درخت ها همه خاموشن، به جاي كفتر و  گنجشك  كلاغاي

سياه پوشن ،  چراغ  خونه  خوابيده  توي  دنياي خاموشي  ،   ديگه  ساعت رو

طاقچه شده كارش فراموشي  ،  شده كارش فراموشي  ،  ديگه  بارون  نمي

باره  اگر چه  ابر سياه  ،  تو كه  نيستي  توي  اين خونه ،   ديگه  آشفته

بازاريست  ،  تموم  گل ها  خشكيدن مثل خار بيابون ها ،  ديگه  از

رنگ  و رو رفته ، كوچه و خيابون ها ،،، من گفتم و يارم گفت

گفتيم و سفر كرديم،از دشت شقايق ها،با عشق گذركرديم

گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداري، عشقو

به فراموشي ،چند روزه تو مي سپاري

گفتم كه تو مي دوني،سرخاك

تو مي ميرم ، ولي

تا لحظه مردن

نمي گيرم

دل از

تو

 

******************************************************************

هر قطره اشك امضاي خداست پاي چشم هايي كه آسمان در آن خلاصه شده

******************************************************************

دخترکی هنگام رفتن به مدرسه هر روز در سر راهش از کنار درخت کوچکی که چند تا شکوفه داشت،       می گذشت. شکوفه های درخت بسیار زیبا ولی کم بود. دخترک برای این که درخت شکوفه های بیشتری بدهد، هر روز برای درخت آب می آورد و آن را آبیاری می کرد. تا این که درخت روز به روز بزرگ تر و      شکوفه هایش زیباتر شد. درخت و دخترک آنقدر به هم وابسته شدند که اگر روزی یکدیگر را نمی دیدند، شکوفه های درخت خشک می شد و دل دخترک می گرفت، تا اینکه زمستانی سخت همراه با طوفان شدیدی از راه رسید و تمام شاخ و برگ های درخت شکست و تقریباً چیزی از آن باقی نماند. وقتی دخترک درخت را دید، دیگر از آن خوشش نیامد و پس از آن هیچ وقت برای آبیاری کردن درخت نرفت. دخترک تصمیم گرفت برای خود یک درخت مصنوعی بگیرد که همیشه شکوفه های زیبایی داشته باشد. برای درخت روزها به سختی می گذشت تا این که یک روز مصمم شد ریشه هایش را آنقدر بلند کند تا به چشمه ای که از زیر زمین می گذشت برسد. وقتی به چشمه رسید هر روز قوی تر و بزرگ تر می شد. به طوری که قشنگ ترین    شکوفه ها بر روی شاخه هایش جوانه می زدند، پس از آن هرگز کسی نتوانست آب را از او بگیرد و درخت شکوفه هایش را به کسی هدیه کرد که راه رسیدن به چشمه را به او نشان داده بود... 

 

******************************************************************

تنها یادگاری های عشق بر باد رفته مان: چند تا عکس و شعرات و ترانه هات بود  با چشمام که همیشه منتظرت: عکسات و از پنجرا انداختم برای رهگذارایی که تا حالا عاشق نشدن!

ترانه هات و دادم به کر های کوچه قبلی

شعرات از تو دفترام حتی روی کامیوتر بچه ها  حذف کردم

اسمت رو هم پاک کردم حتی از رو قلبم

دیگه اشکی هم نمونده

دیگه اشکی هم نمونده

**************************************************

*****************************************************

***************************************************

انتظارت تا به کی؟

*********************************************************************

******************************************************************

**************************************

*****************************************************

****************************************************

موج خسته باز به سنگ خورد حال دریا بد خرابه

فهمیده عشق من و تو با یه دنیا خاطره نقش بر آب

ابر تنها قدرت بارون نداره ٬ ولی این چشمهای خسته بد میباره

صدای هو هوی باد به آرومی حرفهای اون روزا رو یادم میاره

گفتی که تنهام نذار ٬ خسته شدم از تنهایی پیشم بمون

گفتی که سردم شده نذار به دستهام بخوره باد خزون

************************************************************

 
عشق يعني با غم الفت داشتن 

        سوختن با درد نسبت داشتن                  

                عشق دريک جمله يعني انتظار

                        انتظار روز رجـــعت داشتن

                                عشق يعني مستي و ديوانگي

                                        عشق يعني در جهان بيگانگي

                                                عشق يعني شب نخفتن تا سحر

                                                        عشق يعني سجده ها با چشمان تر

                                                                 عشق يعني سر به در آويختن

                                                      عشق يعني اشک حسرت ريختن           

                                                عشق يعني در جهان رسوا شدن       

                                        عشق يعني مست و بي پروا شدن

                                عشق يعني سوختن يا ساختــن 

                        عشق يعني زندگي را باختن

               عشق يعني انتـــظار و انتـــظار

        عشق يعني هرچه بيني عکس يار

عشق يعني ديـده بر در دوختـن

        عشق يعني در فراقش سوختن

               عشق يعني لحظه هاي التهاب

                        عشق يعني لحظه هاي ناب ناب

                                عشق يعني با پرستو پر زدن 

                                         عشق يعني آب بر آذر زدن

                                                عشق يعني سوز ني آه شبان

                                                        عشق يعني معني رنگين کمان

                                                                عشق يعني با گلي گفتن سخن

                                                        عشق يعني خون لاله بر چمن

                                                عشق يعني شعله بر خرمن زدن

                                         عشق يعني رسم و دل برهم زدن    

                                عشق يعني يک تيمم يک نماز       

                        عشق يعني عالمي راز و نياز       

               عشق يعني چون محمد پا به راه        

        عشق يعني همچو يوسف قعر چاه 

عشق يعني بيستون کندن به دست    

        عشق يعني زاهد اما بت پرست    

                عشق يعني همچومن شيدا شدن

                         عشق يعني قلــه و دريا شدن

                                عشق يعني يک شقايق غرق خون        

                                          عشق يعني درد ومحنت دردرون

                                                عشق يعني يک تبلور يک سرود  

                                                        عشق يعني يک سلام و يک درود     

                                                                 عشق يعني جام لبريز از شراب

                                                        عشق يعني تشنگي يعني سراب

                                                عشق يعني حسرت شبهاي گرم

                                          عشق يعني ياد يک روياي نرم

                                عشق يعني غرقه گشتن در سراب

                         عشق يعني حلقه هاي بي حساب

                عشق يعني تا ابد بي سرنوشت

        عشق يعني آخــرخط بهـشــت  

عشق يعني گم شدن در لحظه ها

        عشق يعني آبـي بي انتـــها 

                عشق يعني زرد تنها و غريب

                         عشق يعني سرخي ظاهر فريب

                                عشق يعني تکيه بر بازوي باد

                                           عشق يعني حسرتت پاينده باد

                                                 عشق يعني هرزمان تنها شنيدن نام او

                                                        عشق يعني هرچه گفتن هرچه کردن بهراو
 

 ********************************************************************
تا شقايق هست زندگي بايد کرد
نيستي سهراب که ببيني شقايق هم مرد
ديگه با چي کسي رودلخوش کرد
 منو با خودت ببر به قايقت
 راست مي گفتي کاش مردم دانه هاي دلشان پيدا بود
 آره کاشکي که دلشون شيدا بود

وقتي کوچيک بوديم دلمون بزرگ بود ولي حالا که بزرگ شديم بيشتر دلتنگيم ............کاش کوچيک مي مونديم تا حرفامون رو از نگاهمون بفهمن نه حالا که بزرگ شديم و فرياد هم که مي زنيم باز کسي حرفمون رو نميفهمه

*************************************************************

عشق رازي است مقدس. براي کساني که عاشقند،عشق براي هميشه بي کلام مي ماند؛اما براي کساني که عشق نمي ورزند،عشق شوخيِ بي رحمانه اي بيش نيست

******************************************************************

زندگي کردن در دلهايي که پس از ما مي مانند ، مرگ نيست

***************************************************

وقتي که توقع دوست داشته شدن ما کمتر و عشق ورزيدن ما بيشتر باشد ، راز عشق بشري بر ما آشکار مي گردد.

*****************************************************************

از بس که برآورد غمت آه از من ترسم که شود به کام بدخواه از من دردا که ز هجران تو اي جان جهان خون شد دلم و دلت نه اگاه از من
******************************************************************

************************************************************

خوب رويان جهان رحم ندارد دلشان بايد از جان گذرد هر كه شود همدمشان روزي كه سرشتند ز گٍل پيكرشان سنگي اندر گٍلشان بود و همان شد دلشان

 

ان کس که مي گفت دوستم دارد عاشقي نبود که به شوق من امده باشد رهگذري بود که روي برگهاي خشک پاييزي راه مي رفت صداي خش خش برگها همان اوازي بود که من گمان مي کردم ميگويد: دوستت دارم

********************************************************************

 

در گذر گاه زمان خيمه شب بازي دهر با همه تلخي و شيريني خود مي گذرد عشق ها مي ميرند رنگ ها رنگ دگر مي گيرند و فقط خاطره هاست که چه شيرين و چه تلخ دست ناخورده به جا مي ماند

******************************************************************

باد که مياد آروم آروم قاصدک هارو مياره دلم ميگه خدا کنه باز خبر از تو بياره چشام همش تا به سحر به ياد تو خواب نداره خاطره ها جون مي گيره باز تو رو يادم بياره

********************************************************************

چه قدر دوست داشتم تمام دلتنگي هاي اين روز ها را با كسي تقسيم مي كردم ، و يا كسي بود براي گوش دادن و درد دل كردن ، بماند كه آنقدر فاصله زياد شده كه هرچه فرياد مي زنم گويا صدايم را نه تو مي شنوي و نه هيچ كس ديگر

انسان نقطه ايست بين دو بي نهايت:

بي نهايت فرشته

.

بي نهايت لجن

سلام 

              دلم برات تنگ شده جونم                          می خوام ببینمت نمی تونم

          بین ما دیوارای سنگی                                          فاصله یک عمره می دونم

              بغض ترانه مو شیکستم                            می خوام بگم عاشقت هستم

                    تو عین ناباوری یک شب              خالی گذاشتی هر دو دستم

                         تو بودی تمام هستی و مستی و راستی و تمام قصه ی من

                        تو بودی سنگ صبورم و نگاه دورم و لب های بسته ی من

شاید بیشتر از دو ساله که قلمم برای گفتن حرفای دلم به تو روی کاغذ نچرخیده ، شاید بیشتر از دو ساله که آرزوی دوباره دیدنت عقده ی همیشگی یه خداحافظی ساده روتو دلم نگه داشته ، خداحافظی ای که مثل نسیمی بوزه و شمع امید دوباره دیدنت رو واسه همیشه خاموش کنه ، شاید بیشتر از دو ساله که فرستادمت توی دفتر خاطرات قلبم . یه وقتایی به یاد روزای قشنگی که داشتیم ورقش می زنم واز سادگی از دست دادنت به خودم لبخند می زنم ، لبخند تلخی که بهم یادآوری می کنه فاصله ی میان با هم بودن و تنهایی چقدر نازکه .

یاد اون روزایی که قلمم ، حرفای دلم و روی کاغذ خط خطی می کرد بخیر ، پاکتای نامه های پست نشده ای که خودم پستچی شون بودم و به دستت می رسوندم . یادمه خیلی دوسشون داشتی ، خط به خطشون و حفظ می کردی و از اون همه دلسوزیام خجالت می کشیدی .

چند وقت پیش داشتم جمله هایی رو که بچه ها به عنوان یه یادگاری سرهم می کردن و توی دفتر خاطراتم واسم می نوشتم و می خوندم . ته همه حرفاشون می نوشتن :

 انشاالله زیر سایه ی پدر و مادرت خوشبخت زندگی کنی ،

ولی وقتی به نوشته تو رسیدم ، چندتا مروارید کوچیک توی چشمم حلقه زد ، تو تنها کسی بودی که نوشته بودی :

 امیدوارم زیر سایه ی حق پیروز و موفق باشی .

 می دونی چرا گریه م گرفت ؟ چون فهمیدم حتی بی کس ترین آدمام توی زندگی شون کسی رو دارن که زیر سایه ی اون رنگ خوشی هم توی رنگین کمون آسمون زندگی شون جایی داشته باشه .

با اینکه همیشه بهم می گفتی بخاطر کارای بدت هیچ وقت روت نمیشه بری سراغش و باهاش حرف بزنی ، اما می دونستم اون تنها کسی هست که همیشه همه ی اسرار و دلتنگی هات رو باهاش در میون میذاشتی . همیشه هم توی آخر همه ی حرفات ازش موفقیت من و طلب می کردی .

خیلی دوستت داشتم ، با وجود تموم سیاهی هایی که عامل بوجود اومدنشون اول پدر و  مادرت بودن و بعد خودت بودی ، چون می دونستم تو سینه ی تو یه قلب خیلی پاکه که حاضر نیست ببینه چشمای کسی از زور غم بارونی شده .

دلم خیلی برات تنگ شده ، همیشه و هرروز به یادتم ، همیشه و هرروز برات دعا می کنم و آرزو می کنم یه روزی واسه همیشه راه به سمت خدا روطی کنی ، نه این جاده ای که الان مسافرشی .

امروز روز تولدته ، روزی که خودت اون و به عنوان بدترین روز از روزای خلقت میدونستی و من به عنوان روز به وجود اومدن یه دوست خوب .

گاهی به خودم میگم اون که تو رو فراموش کرد ، تو چرا دائم به یادشی و سعی می کنم از سلسله ی ذهنم و یادآوری خاطراتم بیرون بندازمت ، اما یه چیزی همیشه تو قلبم میگه تو هم همیشه به یادمی و گاهی ازگوشه و کنار یواشکی نگام می کنی تا از دلتنگی هات کم بشه ، ولی باید بگم خیلی بی معرفتی چون منم دلم می خواد که ببینمت .

می دونم چرا رفتی ، می دونم چرا من و تو حسرت خداحافظیت گذاشتی ، می دونم چرا بدقول شدی و بیخیالم ، می دونم همه ی این

 

 

************************************************************************۸

اين روزها انگار کسي سخت گلوم رو فشار مي ده تا بميرم....اما وقتي در حال جون دادن هستم دستش رو بر ميداره و تا ميام نفس بکشم دوباره گلوم رو فشار ميده و اين کار رو بدون وقفه ادامه ميده

 

*******************************

 

خدايا...
احساس مي کنم زود عادت مي کنم و گاهي به اشتباه اسم آنرا دوست داشتن مي گذارم.

خدايا...
مي ترسم از اينکه به گناه کاري که نفسم آنرا صحيح مي خواند و دلم از آن مي ترسد و عقلم به آن شک دارد، در آتش بي مهري ات بسوزم.

خدايا...
مي دانم تمام لحظه هايم با توست. مي دانم تنها تويي که مرا فراموش نمي کني. مي دانم که اگر بارها فراموشت کنم، ناراحتت کنم و برنجانمت، باز مي گويي برگرد. مي دانم؛ همه اينها را مي دانم، ولي نمي دانم چه کنم؛ نفسم مرا به سويي مي کشد و عقلم حرفي ديگر مي زند و دلم در اين ميانه مانده.

 

خدايا...
تو بگو چه کنم. تو نشانم بده راهي که بهترين است.

خدايا...
 مي دانم تو هميشه با مني ، ولي تنهايم مگذار؛ يا شايد بهتر باشد بگويم: نگذار تنهايت بگذارم.

 

****************

 

خداوندا...

من از تنهايي و برگ ريزان پاييز، من از سردي سرماي زمستان،
من از تنهايي و دنياي بي تو مي ترسم.

خداوندا...
من از دوستان بي مقدار، من از همرهان بي احساس،
من از نارفيقي هاي اين دنيا مي ترسم.

 

خداوندا...
من از احساس بيهوده بودن،  من از چون حبابِ آب بودن،

من از ماندن چون مرداب مي ترسم.

خداوندا...
من ازمرگ محبت، من از اعدام احساس به دست دوستان دور يا نزديک مي ترسم.

 

خداوندا...
. من از ماندن مي ترسم

 

خداوندا...

من از رفتن مي ترسم

خداوندا...
 من از خود نيز مي ترسم

خداوندا...

پناهم ده

******************************************************************************

روز قسمت

 

روز قسمت بود

خدا هستي را قسمت ميکرد.خدا گفت: چيزي از من

 

بخواهيد هر چه باشدشما را خواهم داد .سهمتان را از هستي طلب

 

کنيد زيرا خدا بخشنده است.

 

و هر که آمد چيزي خواست

يکي بالي براي پريدن و ديگري پايي براي

 

دويدن يکي جثه اي بزرگ خواست و آن يکي چشماني تيز..يکي دريا

 

را انتخاب کرد و يکي آسمان را .

 

در اين ميان کرمي کوچک جلو آمد وبه خدا گفت:خدايا من چيز زيادي

 

از اين هستي نمي خواهم..نه چشماني تيز ونه جثه اي بزرگ نه بال و

 

نه پايي..نه آسمان ونه دريا

 

تنها کمي از خودت..تنها کمي از خودت به من بده و خدا کمي نور

 

به او داد. نام او کرم شب تاب شد.خدا گفت: آن که نوري  با خود دارد

 

بزرگ است..حتي اگر به قدر ذره اي باشد.تو حالا همان خورشيدي که

 

گاهي زير برگ کوچکي پنهان مي شوي  و رو به ديگران گفت: کاش

 

مي دانستيد که اين کرم کوچک بهترين را خواست..زيرا که از خدا جز

 

خدا نبايد خواست.

******************************************************************

حکایت خودکشی یه جوون

مثل هميشه با مهتاب و نازنين و پروانه قرار داشت . قرار گذاشته بودن توي خونه ي مهتاب اينا جمع شن و با هم برن سينما . وقتي رسيد نازنين و پروانه اونجا بودن . مهتاب داشت حاضر ميشد که يه دفعه صداي آژير ماشين پليس به گوش رسيد . از پنجره نگاه کردن ببينن چه خبره که از راهرو سر و صداي زيادي شنيدن . رفتن سرک بکشن ببينن چه خبره که مهتاب همسايه روبه رويي شون رو ديد و پرسيد چه خبره ؟ مهري خانم گفت : پسر يکي از همسايه هاي برج مست کرده رفته رو پشت بوم ، ميگه مي خوام خودم و پايين بندازم .
چهار تايي رفتن رو پشت بوم برج . پليس از چند متري ورود و ممنوع کرده بود . بيشتر افراد اومده بودن رو برج . پسري که مي خواست خودش و پايين بندازه اصلا حال مساعدي نداشت . نشسته بود رو لبه ي ديوار  پشت بوم ، همون ديواربلندي که دور تا دور پشت بوم کشيده بودن تا بچه ها يه وقت پايين نيوفتن . برج بيست تا طبقه داشت . محل قرار گرفتن پسره خيلي بد جايي بود . هر لحظه احتمالش مي رفت که بيفته پايين . چشم مهتاب به ميلاد افتاد . دوست برادرش بود و اونو و خوب مي شناخت . مي دونست با اون پسره که قصد خودکشي داشت دوسته . رفت جلو
مهتاب :  چشه ؟
 ميلاد : 3 ماهه با يه دختره دوست بود . خيلي دوسش داشت . واقعا خاطرش و مي خواست . ولي دختره براش نامه نوشته من يه کلاه بردارم . دلم نيومد بيشتر از اين با احساساتت بازي کنم  . منو ببخش و گذاشت رفت . از اون موقع به بعد ديوونه شده . ميگه مي خواد خودش رو بکشه .
مهتاب رو کرد بهش و گفت : الهه ، تو مي توني باهاش حرف بزني و بکشيش پايين نه ؟
الهه : من ؟
مهتاب : آره ، تو هميشه روانشناسيت عالي بود . خيلي خوب مي تونستي هر کسي رو از شرايط بد در بياري .
الهه : نه ، اين دفعه نمي تونم ، اگه برم و نشه ، اگه برم و خودش و بندازه پايين ، نمي تونم
مهتاب : مي توني . تنها کسي که مي تونه تويي
نازنين : مي توني   پروانه : مي توني              الهه : مي تونم           
الهه ميره جلو ، به سرگردي که اونجا وايستاده مي گه : من مي رم جلو و باهاش حرف مي زنم و برش مي گردونم .
ميلاد : چي ؟ خل شدي ؟ حالت خوبه ؟ اون مسته . ميري خودت و ميندازه پايين .
الهه نگاهي به ميلاد مي ندازه و از کيفش يه قلم کاغذ در مياره و مي نويسه : من خودم خواستم که برم . زيرش رو امضا مي کنه و ميده دست سرگرد .
سرگرد : نمي تونم اجازه بدم بري ، بايد از پدر و مادرت اجازه بگيري
الهه : اگه بخوام مي تونم راضي شون کنم . ولي مي ترسم . مي ترسم دير بشه . نذاريد دير بشه
سرگرد تو چشماي دختر نگاه مي کنه و مي گه :  بذاريد بره
ميلاد : نه !       الهه جلو ميره و برميگرده و به صورت هاي نگران سرگرد و مهتاب و ميلاد و پروانه و نازنين نگاه مي کنه و مي گه : بر ميگردم 
ميلاد : اميدوارم                الهه : مطمئن باش   
سرگرد : پشت بوم و خلوت کنين . بجز اين چند نفر همه رو دور کنين .
کم کم جلو ميره و با صداي متوسطي مي گه : هي رفيق ، دوست داري با هم دردو دل کنيم ؟
پسر با صداي بلند ميگه :  نه  . دور شو . وگرنه خودم و ميندازم پايين
الهه : ببين ، يه نيگا به من بنداز ، من خيلي بچه تر از اوني هستم که بخوام روان پزشک باشم . مردن و زنده بودنتم به حال من فرقي نداره . فقط ديدم همدرديم . گفتم دو تا آدم همدرد مي تونن همديگه رو خوب درک کنن و حرف هم و بفهمن .
پسر ساکت نگاش مي کنه . ميره جلوتر . از ديوار ميره بالا و ميشينه بغل دست پسره
بقيه داستان در ادامه مطلب

ادامه مطلب

روزها گذشت و گنجشگ با خدا هيچ نگفت . فرشتگان سراغش را از خدا مي گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان اين گونه مي گفت: مي آيد ؛ من تنها گوشي هستم که غصه هايش را مي شنود و يگانه قلبي هستم که دردهايش را در خود نگاه ميدارد.
و سرانجام گنجشک روي شاخه اي از درخت دنيا نشست. فرشتگان چشم به لب هايش دوختند، گنجشک هيچ نگفت و خدا لب به سخن گشود : با من بگو از آن چه سنگيني سينه توست.گنجشک گفت : لانه کوچکي داشتم، آرامگاه خستگي هايم بود و سرپناه بي کسي ام. تو همان را هم از من گرفتي. اين طوفان بي موقع چه بود؟ چه مي خواستي؟ لانه محقرم کجاي دنيا را گرفته  بود؟ و سنگيني بغضي راه کلامش بست.
سکوتي در عرش طنين انداخت فرشتگان همه سر به زير انداختند. خدا گفت : ماري در راه لانه ات بود. باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند. آن گاه تو از کمين مار پر گشودي.
گنجشگ خيره در خدائيِ خدا مانده بود.
خدا گفت: و چه بسيار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمني ام برخاستي! اشک در ديدگان گنجشک نشسته بود. ناگاه چيزي درونش فرو ريخت ...
هاي هاي گريه هايش ملکوت خدا را پر کرد ...

**************************************************************
شب

 

شب بود و سکوت آتاقم آنقدر به من نيش مي زد که زهر نيش آن به جنون رسيده بودم
من در اتاق تنهاييم
زنده بگور را زمزمه مي کردم
و با ياد تجربه مسخ روزمرگي را دوره مي کردم
اتاق تنهايي
دردهاي کهنه را به يادم مي انداخت
اتاق تنهايي
هر شب برايم بوي کافور را در خود تجزيه مي کرد
بوي نعش مدفون شده اي که در ميان شب لجن گرفته آرام گرفته بود.
بوي کافور آنقدر به مشامم نزديک بود
که من هر شب گور کني که گورم را مي کند در خواب مي ديدم .
اتاق تنهايي
فارغ از هر گونه ارتباط با دنياي آدمکان بود
آنجا که از تبديل واژه صداقت به کثافت دلالي مي کردند
آنجا که کلمات به آساني متهم مي کردند
آنجا که رجاله ها حکومت مي کردند
من در اتاق تنهاييم
به اين باور رسيده بودم
( اينجا براي زنده شدن بايد مرد.)
در اتاق تنهايي
به دنبال تابوت گمشده ام مي گشتم
تا شايد در زير انبوه ترانه هاي اندوه گمشده ام را باز يابم.
من در اتاق تنهاييم
تنها نشسته بودم
و اصلا يادم نبود که زندگي در کنار من است
زندگي با آن نگاه کينه آميزش برايم مي خواند :

فردايي دوباره ...
فردا...فردا...
شب بود
و سکوت اتاقم آنقدر به من نيش مي زد
که اززهر نيش آن به جنون رسيده بودم

*****************************************************

حتماً اين مطلب رو بخونيد ، ضرر نمي كنيد ، به من اطمينان كنيد

دوروز مانده بود به پايان جهان   تازه فهميد كه هيچ زندگي نكرده است  ، تقويمش  پر شده بود

وتنها دو روز خط نخورده باقي مانده بود ، پريشان شد !

آشفته و عصباني نزد فرشته مرگ رفت تا روز هاي بيشتري را از خدا بگيرد ، داد زد و بد وبيراه

گفت ، فرشته سكوت كرد  !

آسمان و زمين را به هم ريخت ، فرشته سكوت كرد !

جيغ زد و جاروجنجال راه انداخت ،  فرشته سكوت كرد !

به پر و پاي فرشته پيچيد ، فرشته سكوت كرد !

كفر گفت و سجاده دور انداخت ، باز هم فرشته سكوت كرد !

دلش گرفت و گريست و به سجاده افتاد ، اين بارفرشته سكوتش را شكست و گفت :

بدان كه يك روز ديگر هم از دست دادي ...

تنها يك روز ديگر باقيست !

بيا و حد اقل اين يك روز را زندگي كن ...

لابلاي هق هقش گفت : اما با يك روز؟!                 با يكروز چه كار ميتوان كرد ؟!

فرشته گفت : آ نكس كه لذت يك روز زيستن را تجربه كند گويي كه هزاران سال زيسته

است و آنكه امروزش  را در نيابد هزار سال هم به كارش  نيايد ...

و آنگاه سهم يك روز زندگي را در دستانش ريخت و گفت حالا برو و زندگي كن ...

او مات و مبهوت به زندگي نگاه كرد كه در گودي دستانش مي درخشيد ، اما ...

اما ميترسيد كه حركت كند ، مي ترسيد راه برود ، نكند قطره اي از زندگي از لاي انگشتانش بريزد !

قدري ايستاد ، بعد با خود گفت : وقتي فردايي ندارم ، نگاه داشتن اين زندگي چه فايده اي دارد‌ ؟!

بگذار اين يك مشت زندگي را خرج كنم ...

آنوقت شروع به دويدن كرد ، زندگي را به سر و رويش پاشيد ، زندگي را نوشيد و بوييد و

چنان به وجد آمد كه ديد ميتواند تا ته دنيا بدود ، ميتواند بال بزند ، ميتواند پا روي خورشيد

بگذارد  و ميتواند ...

او در آن يك روز آسمان خراشي را بنا نكرد ، زميني را مالك نشد ، مقامي به دست نياورد ،

اما...

اما او در همين يك روز روي   چمنها خوابيد ، كفش دوزكي را تماشا كرد ، سرش   را بالا گرفت و

ابرها را ديد و به آنهايي كه نمي شناختندش سلام كرد و براي آنهايي كه دوستش نداشتند از ته

دل دعا كرد  ...

او همان يك روز آشتي كرد و خنديد و سبك شد ، لذت برد و سرشار شد و بخشيد ، عاشق

شد و عبور كرد و تمام شد !

او همان يك روز را زندگي كرد اما فرشته ها در تقويم خدا نوشتند :

او در گذشت  ، كسي كه هزاران سال زيسته بود

********************************************

حکایت تعطیلات کریسمس(فوق العادس حتما بخونید)

 

در تعطيلات كريسمس، در يك بعد از ظهر سرد زمستاني، پسر شش هفت ساله‌اي  جلوي  ويترين مغازه‌اي ايستاده بود. او كفش به پا نداشت و لباسهايش پاره پوره بودند. زن جواني از آنجا مي‌گذشت. همين كه چشمش به پسرك افتاد، آرزو و اشتياق را در چشمهاي آبي او خواند. دست كودك را گرفت و داخل مغازه برد و برايش كفش و يك دست لباس گرمكن خريد.

آنها بيرون آمدند و زن جوان به پسرك گفت:

«حالا به خانه برگرد. انشالله كه تعطيلات شاد و خوبي داشته باشي.»

پسرك سرش را بالا آورد، نگاهي به او كرد و پرسيد: «خانم! شما خدا هستيد؟»

زن جوان لبخندي زد و گفت: «نه پسرم. من فقط يكي از بندگان او هستم.»

پسرك گفت: «مطمئن بودم با او نسبتي داريد.»

**************************************************

انسان نقطه ايست بين دو بي نهايت:

بي نهايت فرشته

.

بي نهايت لجن

**************************************************

نردبان اين جهان ما و مني است

عاقبت   اين   نردبان  افتادني است

لا جرم آنكس كه  بالاتر  نشست

استخوانش سخت تر خواهد شكست

***********************

زندگي مستطيلي است

به طول غم         به عرض شادي

به مساحت عشق           به محيط مرگ

*********************************************

میگن چرا؟

ميگن چرا انقدر تحت فشارش ميزاري؟
سکوت مي کنم
ميگن چرا نميذاري هر کاري بکنه
سکوت ميکنم
ميگن چرا وقتي ميره  ناراحت ميشي؟
سکوت مي کنم
ميگن چرا بهت توجه نکنه دلخور ميشي؟
سکوت مي کنم
ميگن چرا  وقتي ميره با يکي ديگه اشک ميريزي؟
سکوت مي کنم
ميگن چرا به ياد خاطرات قديميت غصه مي خوري؟
سکوت مي کنم
ميگن چرا تموم کاراشو زير نظر داري؟
سکوت مي کنم
ميگن چرا در حسرت ديدنشي در صورتي که مي دوني ناراحتت ميکنه؟
سکوت مي کنم
ميگن چرا از عالم بريدي  چسبيدي به کسي که به خاطرت از يه نفرم نميگذره؟
سکوت مي کنم
ميگن چرا حاضر نيستي نه بگي به کسي که هميشه دلت رو ميشکنه؟
سکوت مي کنم
ميگن چرا واسش هر کاري ميکني در حالي که ميدوني فراموشکاره؟
سکوت مي کنم
چرا؟چرا؟چرا؟
و من فرياد ميزنم چون
***دوسش دارم***